Timor mortis non conturbat me

Autor: Maciek Froński, Gatunek: Poezja, Dodano: 15 sierpnia 2014, 16:47:56, Tagi:  Timor mortis

Choć nie jestem taki młody,

Któż odmówi mi urody?

Któż nie westchnie widząc mnie?

Tom się Bogu udał, nie?

 

Przede wszystkim piękne oczy –

Ich spojrzenie myśli mroczy…

Co się kryje na ich dnie?

Tom się Bogu udał, nie?

 

Dalej kształtny twarzy owal –

Tu mi aż brakuje słowa,

By wyrazić to, co chcę...

Tom się Bogu udał, nie?

 

Tuż nad tym i tamtym okiem

Czoło mądre i wysokie

(Brwi po drodze jeszcze dwie) –

Tom się Bogu udał, nie?

 

Wyżej włosów czarna grzywa,

Elegancko dość już siwa,

Czego więcej – kto to wie?

Tom się Bogu udał, nie?

 

A pod nosem uśmiech dziarski,

Rzec by można, że tatarski,

Bo jak łuk się wdzięcznie gnie,

Tom się Bogu udał, nie?

 

Grzeszę pychą? Wiedzcież, proszę,

Że dość nisko głowę noszę –

Kto wysokim zwie mnie, łże…

Tom się Bogu udał, nie?

 

Klatka? Można rzec: bez szału,

Za to brzuch mam, że pomału,

A zobaczę, iż w nim tkwię...

Tom się Bogu udał, nie?

 

(Brzuch – niech wiedzą ludzie prości –

Jest oznaką zamożności –

Jeść ma za co ten, kto je).

Tom się Bogu udał, nie?

 

Zgrabne uda, krągłe łydki,

Odcisk stopy też niebrzydki,

A do tego ręce dwie –

Tom się Bogu udał, nie?

 

Takie wdzięki! Takie cuda!

Tom się Panu Bogu udał!

Niech mnie wzywa, kiedy chce!

No bom Mu się udał, nie?

 

Na sam koniec jeszcze zmieszczę:
Kto jest takim, jak ja, wieszczem?
Któż tak biegły w rymów grze?
Tom się Bogu udał, nie?

Komentarze (3)

Musisz być zalogowany, żeby dodawać komentarze. Zaloguj się
Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się